Son zamanların en karmaşık, en yoğun, en her anı dolu günlerini, anlarını yaşadık, yaşıyoruz kızımla.. Nerede akşam orada sabah diyeceğim garip kaçacak fakat hani yaklaşık olarak bu kıvamda bir hafta geçirdik.

Yorulduğumuza çok değdi..

Hedef vardı var olmasına ama nasıl avareydik, nasıl gamsız, nasıl kendi halimizde, nasıl sakil icabında.. !!!

O kadar özlemişim ki..

Geçmişime döndüm, geleceğimi gördüm yine.. –bu ikisini aynı anda yapabilen ender dişilerdenim biliyorsunuz.-

…

Kadıköy sokaklarında kendimizden geçtiğimiz oldu.. Akmar ziyaretimiz, balıkçılarımız, sebze&meyve tezgahları, Baylan hepsi hepsi bize aşina fakat bu defa okulumuz sebepli oralardaydık.. Çarşı hiç bu kadar içten, "iyi ki buradasınız." dememişti sanki..

Akşamlarımızı sinemalar ve benzeri etkinlikler doldurdu..

Derken diğer yaka ‘gel, lütfen gel’ demez mi?

Vapurlar, martılar..

Eminönü, Mısır Çarşısı, Kapalı Çarşı, Karaköy, Asmalı, Beyoğlu, Pera…

Sonra yeniden bizim yaka Kuzguncuk, Çengelköy, Beykoz..

Arada eve girdiğimizde oldu tabii..

…

Bir sabah doğanın sesini dinlerken, ‘doğanın sesini duymuyorum ama ben.’ diyen Naz’ı kapıp doğa sesi duyurmaya götürdüğüm yerler var..

‘Duydun mu?’

‘Hayır’

‘Şimdi?’

‘Hayır’

‘Peki ya şimdi?’

‘Evvvvveeeeeettttt’

Anısı bol, doğa sesli orman olsun adı..

…

O kadar çok fotoğraf çektim ki.. Hepsini tek seferde sergilemem zor.. Naz başımda olaya dahil olup, onu değil bunu, bunu değil onu demekte.. Hakkı var, fotoğraflar onun.. Onun uygun gördüklerini ekliyorum, benim favorilerimden eksik kalanları önümüzdeki zamanlarda izin koparıp ekliyor olacağım ama!!!

Şimdilik hoş kalın, sağlıklı kalın, karın, soğuğun tadını çıkarın ve lütfen karı bahane edip eve tıkılı kalmayın.. Toplu taşıma işliyor ve hayat devam ediyor.. Tatile gitmemiş olanlar haydi sokağa!!!

Ben

ps: Pera Müzesindeki ‘Kağıttan Laleler’ etkinliği çok çok güzeldi.. Bu kaliteli zaman dilimi için, çocukların soludukları sanat için, sergi için, ilginiz için KOCAMAN teşekkürler.. Naz’ı şimdiden Peralı yaptınız.. !!!  Sultanlar, Tüccarlar, Ressamlar sergisi için ise ayrıca harikaydı.. Bir gidip geliyor insan..

En kısada görüşmek üzere..

ps: müzikal gösterilerden tavsiyeler;

* Bremen Mızıkacıları –bulabilirseniz tabii-

Müze –Atölye

* Pera Müzesi –Kağıttan Laleler

Kitap

* Galata’nın Tembel Martısı     Behiç Ak     

  Kirpi İle Kestane                  Feridun Oral

  Lale’nin Öyküsü                 Halide Karaarslan

ps: fotoğraflardaki taç son noktadır.. bu kombinasyon beni bitirmiştir.. 2012 budur, bu kadardır.. jean üzeri taç, tadından yenmezdir!  biline!

heee bi de pazarcı hnm teyze fotosu!!! eller kavuşmuş, çanta kolda… !!!

Biz de o kervana dahil olduk sonunda, artık benim kızım da karneli! Onun içinde 15 günlük bir yarıyıl tatili var, o da ciddi ciddi okullu! – ama bakın ben size bu durumu abartılı şekilde yaşayacağımın ve yaşatacağımın sinyallerini vermiştim- Pek gururlu, pek mutluyuz karnemizle..

Hiç hastalıksız ve sorunsuz sevgiyle kapattığımız ilk dönemin daha da iyisini ikinci dönem için diliyorum kendime ve tabii tüm sevdiklerime..

…

Benim hani böyle olmadık yerde olmadık ayrıntılara takılı kalmalarım vardır, etkilenmelerim diyelim. Örneğin hiç olmadık, hiç olmayacak bir insanda bile enterasan bir ayrıntı yakalayıp onu çok başka bir pencereden değerlendirip, çok cazip hale getirebilmem mümkündür. Yahut çok makbul, çok şahane, herkes tarafından onay alan ‘örnek’ bir insanı çok rahat harcadığım.. Hatta sağlam dostlar edinmişimdir bu yönüm sayesinde, tek kalemde üzerini çizmeyerek / çizerek. Şimdi bu özelliğimi biraz daha genelleştirecek olursak, genişletecek olursak daha da başarılı olabilirim! – 2012 itibarıyla tevazu sıfır, ukalalık adam boyu, dikkatinizi çekerim-

Biraz daha dağıtmaktı niyetim ama hem çıkmam gerektiğinden hem de toparlayamayabilirim endişemden caydım, konuya ani giriş yapıyorum fakat diğer türlü daha şık ve anlamlı olacaktı o da kesin.. !!! ???

Konu Naz’ın tatil ödevi.. Okul açıldığından beri Çarşamba günleri çocuklara sorup bizim yazdığımız üç satır ve hafta sonları da üç/beş/yedi sayfa fotokopiden oluşan ödevleri vardı. Hepsi zevkli, hepsi yaşına, öğrendiğine uygun ödevlerdi.. Tabii çevremde konuşan pek çok civciv oldu bu konuyla ilgili de, olmaz mı?

Neyse ben de yarıyıl tatili ödevini bu formatta az daha uzunu ya da belki fazladan bir proje daha beklerken çok farklı şeylerle karşılaştım..

Önce, taa ne zaman bizim hazırladığımız eski bayramlar projesinin kitapçık haline getirilip bastırılıp yollanması çok duygulandırdı.. Naz Çetiner’in ailesi diyor ve orada 1979 yılındaki bir fotoğrafta annem, babam ve ben Evo varız ardında da benim satırlarım.. Bayıldım ben! Bayıldığımsa hazırlatılan tek veli katılımlı ödevdi ve elimizde hayat boyu saklanacak şekilde can buldu, önemli olanda buydu..

Anasınıfı Yeni Yıl Gösterisi Santa’s Little Helper’s Gösterisi DVD si ise söyleyecek söz bırakmadı.. Arkadaşları, öğretmenleri.. İnsan kendi çekerken, izlesin mi, çeksin mi, çocuğuna mı odaklansın, diğerlerini mi çeksin olmuyor.. E buna da bayıldımmm..

Portfolyoda yer alan her şeyi buraya yazacak değilim elbette.. İşte kitap, tiyatro, sergi önerileri.. –bu arada bu kadar takipteyim biri de bildiğim ve not aldığım olsun değil mi, yok vallahi.. –

Ve ödev..

En can alıcı parça.

Fotokopi aranıyorum, yok.. Naz’a soruyorum, yok.. Servislede gelmedi dün, orada kalmış filan olamaz her şey çantada dosyalarda.. Üstelik her şeyi yollamışlar, o kadar intizamlı ki her şey, o kadar düzenli ki Naz, düşüp, şaşacak bir şey yok yani.. Neden sonra gördüm;

TATİL ÖDEVİ DEĞİL ‘ÖNERİLERİ’  -anne&baba&bir büyüğünle yapacak olduğun-

Yani aslında bu öneriler birazcık olsun anne babaları eğitecek cinsten.. Hani şu ver önüne i-pad’i.. aç tv’yi gör işini velileri eğitecek cinsten.. Kitaptan yoksunları eğitecek cinsten..

Bayıldım demiş miydim?

Hastasıyım diyeyim haydi bu kez!!

Gerçekleştirdikten sonra paylaşırız artık…

…

Okulumuzun DUYARLILIK başlığını sizinle paylaşalım,

Kendi cimlelerimle kısaca toparlıyorum,

* Sirklere, klorlu havuzlara hapsedilen yunuslara, doğal ortamlarından alınıp hapis hayatına mahkum edilen hayvanat bahçelerine ve akvaryumlara GİTMEMENİZİ RİCA EDİYORUZ..

* Bu soğuk günlerde dışarıda olan, kedi& köpekler için evinizin önüne, yiyecek bulamayan kuşlar içinde pencerenizin önüne yiyecek ve su bırakarak karınlarının doymasını sağlayabilirsiniz!

* Hayvan barınaklarını ziyaret ederek, sokağa bırakılmış hayvanlara, battaniye –çünkü yerlere konuluyor- gazete, mama vb. götürebilirsiniz..

…

Bir kez daha iyi tatiller diliyorum hepinize!!!

Her bi yerleri ağrıyan Ben

Öyle ki, beynimi kemiriyor, huzur vermiyor.

Gün geçtikçe artar oldu, rahat vermez oldu, gerginlik yaratıp, hep ‘acaba’ larla kuşatır oldu.

‘Bi şey daha vardı’ derdimin adı..

Ben biraz yapımdan sebep, biraz Naz’ın doğumu ile birlikte oluşan yepyeni yaşantımdan sebep son yıllarda zaten hepten planlı/programlı hareket eden bir insan olmuştum/oldum. Ajanda tutardım, notlar alırdım da bunları son derece basit konular için bile yapar hale geldim son aylarda. Eskiden ana mevzular defterlerde, notlarda basit mevzular kafada tutulurdu ya da tam tersi. Şimdi aldığım notlara bakınca kendimden korkuyorum.

Bakın size çok taze 2012 ajandamın aynı tazelikte ‘yapılacaklar, edilecekler, notlar’ bölümünden alıntılar;

* nilüf’e yüzüklerimi sor. –hala sorulmadı.-

* toprak al. – hala alınmadı. -

* turkcell’e git. – hala gidilmedi. -

* mamografi hallet. – hala halledilmedi. -

* hsonu kızları toparla. – ooooooo yalan oldu gitti!! -

* eczane uğra. – gidilmedi, sabah kalktığımda kutu boş olacak o zaman gideceğim. -

* ayça için okul randevu. – AHAHA BUNU YAPTIM! -

* döşemeci&kumaşcı bul – acı kahve olan koltuğum açık kahveden sütlü kahveye, beje kadar yolu var değiştirmem için bu durumda, bulmadım tabii. -

Daha uzatmaya gerek yok.

Peki uzayıp giden listenin büyük çoğunluğunu gerçeğe döndüremeyen ve çok planlı, sistemli, organize hareket ediyor olup, zamanı güzel kullandığını iddia ediyor olmakla övünen ben ne yapıyorum?

UNUTMADIKLARIMI!

Bu arada, ben mi kaynarım, nice sevdiklerim, istediklerim, gerçekten hak edenler mi artık orasını bilemiyorum. Yahut gerçekten elzem olanlar mı arada kaynıyordur tanrı bilir.. ??

Turkcell’e gidip iki çemkirmek aslında nicedir aklımda olmasına karşılık, ben kendimi tuhafiyecide Naz’a lazım diye envai çeşit düğme bakarken buluyorum. Sadece bir telefonla meme ultrasonu için randevu alabilecekken, aslında aklımdayken… Kendimi alakasız bir şey için karşıya geçerken buluyorum. 

Ucu mutlaka düzene dayalı ve takibimde olan bir şeyler yüzünden başka şeyleri takip edemez oluyorum.

Ve bir süre sonrada UNUTUYORUM!!!

MÜKEMMELİYETÇİ OLMAMAK istiyorum! Her şeyi yapmak, yapar gibi olmak, ucundan yapmak, bazı şeyleri yettiği kadar yapmak, bazı şeyleri yapmamak, görmemek istiyorum. Belki o zaman, "aman tanrım her şeyi unutuyorum!!!" diye paniklemem. Beynim her ayrıntıyı dibine kadar yapmaya programlı olmazsa rahatlar ve unutmam.

Ülkücancan’a göre durum hepsinden de vahim;

"Bu yaşta ne olsun bekliyosun, bu kadar işte, it gibi ona koştur buna koştur. Sen de allah kulusun be Evo, budur. Bir şirkette çalışıyor olsan sana yemin billah ediyorum bunun binde biri yorulmazsın!"

Bir şey daha diyor ama ben yazamıyorum.

…

Dostlarımla, arkadaşlarımla konuşuyorum, hani lafta herkeste var. Hep aynı laf, kimse dün yediği yemeği hatırlamıyor. Ama benim ki asla öyle değil, maşallah hafızam fil hafızası, her ayrıntı beynimde kazılı, neleri akılda tuttuğumu işitseniz, çok çok affedersiniz bana, "yuh, oha, çüş.." dersiniz.

…

Bu kadar yapıyorum, ediyorum, not alıyorum, yetmeye çabalıyorum, ayrıntı kovalıyorum da hala, " Bİ ŞEY DAHA VARDI " sanki aklıma düşünce…

ps: yarı yıl tatiline giriyoruz, şimdiden hepinize sağlıklı, mutlu tatiller diliyorum, bir yerlere gidecek olanlara da iyi yolculuklar..

çocuklar için akbank sanat ve biletix –hala bakmadınızsa – göz atmanızı tavsiye ederim.. hoşlarına gidebilecek etkinlikler var.. bizim yakada oturanlar için bağdat cad. selamiçeşme’de hoş atölye çalışmaları var.. illaki ckm var..

Bİ ŞEY DAHA VARDI da !!! valla unuttum!

ps: uzundur şarkıda eklemiyorum ben, unutuyorum..

hediyem olsun size..

http://fizy.com/#s/3e3b5q

ps: ben gene ucu başı belirsiz, devrik, garip yazdım di mi? ay niye öyle oldu? çok uykusuzum ondandır mıdır? unutkanlık halimin bununla da bir ilgisi var mıdır? yoksa beynimin bütün bu işlere bakan yerinde mi var bi sorun???

Ben

Az çok belli ama, en azından Naz olduğu! 

Bu da madalyamız.. Onunla yatıyor..  

Odasında yanından bir an olsun ayırmadığı, en sevdiği oyuncaklarıyla birlikte küçük bir kutlama düzenlemiş, madalyasıyla.. En az kırk poz çekmiştir çeşitli şekillerde, işte biri.. Ne büyük bir gurur ve mutluluk gerisini siz düşünün..

C.Süreya bir geride kaldı ama katılımları bekliyorum…

Başobella katkılarıyla..

HÜZNÜN KUŞLARI

ben bütün hüzünleri denemişim kendimde
canımla besliyorum şu hüznün kuşlarını
bir bir denemişim bütün kelimeleri
yeni sözler buldum seni görmeyeli

kuliste yarasını saran soytarı gibi
seni görmeyeli
kasketim eğip üstüne acılarımın
sen yüzüne sürgün olduğum kadın
kardeşim olan gözlerini unutmadım
çık gel bir kez daha beni bozguna uğrat

sen tutar kendini incecik sevdirirdin
bir umuttun bir misillemeydin yalnızlığa
şanssızım diyemem kendi payıma
hain bir aşk bu kökü dışarda
olur böyle şeyler ara sıra
olur ara sıra

C.SÜREYA

SEVGİLİM, BİR GÜNÜN..

CEMAL SÜREYA

Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Güvercinler güneşten bir sessizliği biriktiriyor
Ben seni düşünüyorum seni
Hani tıpkı o ilk günlerdeki gibi
Kalbim diyorum kalbim
Daha dün tezgâhtan çıkmış bir su sayacı gibi

“Aşkı anılar besliyor düşler kadar
Bu yüzden diyorum ki aşk eskidikçe aşktır
Sevgi eskidikçe sevgi.”

Günümüz ekmeğimiz, türkümüz
Çoluğumuz çocuğumuz
Binalar yan yana yükselip gidiyor
Vapurların ağzı köpük içinde
Uzaklarda ne kapılar açılıyor
Trenin biri bir istasyona varıyor
Ordan çıkıyor biri.
Her şey biliyor her şey
Sen biliyor musun bakalım
Seni nice sevdiğimi?
Üstüne titrrediğimi?
Geldiğimi?
Gittiğimi?
Hadi!

Yetenekli olmak başka bir şey, özel bir şey.. Annem mesela.. Çizgisini filan geçtim, elinin yatkınlığı inanılmazdır, her şeye demek istiyorum.. Hani tamam evet mutfak konusunda az buçuk bana da geçmiş, sevmem öyle robotları mobotları, peynir keseceğim, salata yapacağım diye tahtayı çıkaran tiplerden değilimdir.. Herbir şeyleri elimde tak tak, tık tık tahtada keser gibi şekillendiririm maşallah.. Ama işte çok kıl bir peynir ise –dağılan vesaire ya da et- o vakit tahta çıkar ya da ellerim çentik çentik çentik –yeter mi- olunca tamam derim çıkar şunu, o zaman… Ay ne diye bu kısmı bu kadar uzun anlattımsa.. Sanırım toptan beni yeteneksiz sanmayın diye giriş yapmaya çalışıyorum..

Naz’ın gün geçtikçe gelişen çizgisi ile birlikte, kendimi daha da fena hissediyorum.. Tabii bu arada bana göre şahane, mutlaka bu yaş grubunun hepsi öyledir ya da çok çok daha iyileride vardır. Fakat ben hem çizdikleri hem de el becerisi ile ortaya çıkardıkları, kafadan uydurup yarattıkları karşısında kendimi çok yetersiz buluyorum..

Ve bunu bağladığım bir tek yer var üzülerek de olsa.. İlkokul öğretmenimin yetersizliği… Okulumun diyemeyeceğim çünkü bizim buraların hatırı sayılır –şu an bile – bir devlet okuluydu. El becerisi geliştirmek şöyle dursun olanıda yok edecek türden bir öğretmendi benimkisi ve hiç de sevmezdim zaten.. Sinirli, mükemmeliyetçi sadece en ön sıra dizi dizi incilerini seven kollayan, apartman görevlisinin kızı Arzu’yu hiççççç sevmeyen. Ben biti ondan kaptım diye yerimi ayırırken kıza cüzzamlı gibi davranan, hediye manyağı, işte böyle basbayağı adam ayıran kayıran.. Bize boyuna kızını ve oğlunu ve  onların yurt dışında aldıkları eğitimi anlatan, hazımsız biriydi.. Hep derim ya.. Öyle bir öğretmenden sonra öğretmenliği seçmem ya mucize ya kasıtlıdır hayatımda! Hiç iyi hatırlamıyorum o yıllarımı.. Ama arkadaşlarımı çok severdim falan filan işte başka başka sebeplerden cazipti okul..

…

Şimdi çocuklar kağıda iki çizik atıyor eve onu bile yolluyor okullar.. Hatta Naz’ın eski okulunda itiraf ediyorum sinir olurdum ben, "yeter ama artık bu kadarıda, her karalamayı yolluyor bunlarda." diye.. Tabii o zaman 3 vardı yoktu şimdi çizgiler değişip anlam kazanınca, yollanan şeylerin değeri, niteliği, niceliği, sıklığı her şey değişiyor haliyle..

Bu kadar uzun uzun resimdi, çizgiydi yazdım yazıyorum çünkü bugün çok güzel bir tesadüf eseri bir uzman ile tanışma & konuşma imkanım oldu. Ben kalem, kağıttan, resimden alamıyorum deyince ; bu yaş döneminde çizgilerle kendini ifade etmede bir patlama yaşandığını ve bunun en sağlıklı ifade stillerinden biri olduğunu söyledi.. Daha doğrusu kendini rahatlatma yollarından en verimlisi.. Daha küçük yaşlarda, "anne sana bunu çizdim." gibi sevdiklerine sürekli resimler yapıyor olmak yerini hayatını, isteklerini, tüm hayal dünyasını resmetmeye bırakırmış.. Ancak bu her çocukda olmazmış.. Hemen Naz’ın tv izleme halini sordu, neredeyse hiç dedim.. "Eskiden izlerdi, çokda severdi ama bu yaz bıraktı" diye anlattım.. Kadın coştu adeta, sarılıp öpecekti.. "Boşa tebrik etmeyin" dedim, "Batman’den korktu uzaklaştı şimdi birkaç sevdiği cd dışında izlemek istemiyor.. Yoksa benim yönlendirmem ve koyduğum kısıtlamalar ile olmuş birşey değil.."  "Şükredin" dedi..

Unuttum ben tabii nasıl bir şeydi, "Tamam Nazcığım bugünlük yeter." demelerimi..

Naz şimdi sade oyunlarında, odasında, resimlerinde oyalıyor kendini.. Kimine göre uzun saatler bu çok zor.. Bana göre artık çok normal.. Arkadaşları geldiğinde cd izlemek istiyorlar, ben de, "o senin misafirin ama.." gibi belkide hiç doğru olmayan bir dayatmaya gidiyorum o zaman oturup kuzu kuzu izliyor..

…

Yarın yarışı var kızımın..

Bu dönemi kapatıyoruz yüzmede..

İkinci dönemde dilerim grubundaki tek kız ve tek anasınıfı Naz olmaz..

ps: keşanlı ali’nin hastasıyım demiş miydim? bakışlarının durumu nedir bu adamın ya? bir insan gözleriyle nasıl bu kadar çok şey ifade edebilir? gerçek hayatında da böyle bir insan nejat işler.. yani öyledir heralde..

ps: tube yorumlarına yoğun ilgi var, muazzam postalar alıyorum.. sadece sana özel bir bölüm açacağım en sonunda.. karşılıklı yorumlaşıp durun.. diyorsun ya, "blogunu benim için okuyorlar" diye, doğrusun..

Ben

Çocuğunuz yaşamının bu döneminde (5-7 yaş) kendi öz kimliğini şekillendirme mücadelesine girer, hareketlerini çevresine göre  adapte eder, gelişme yönünde attığı her basamakta birtakım şeylerin ne ifade ettiğini öğrenir. Kendi beklentilerini sizin, öğretmenlerinin ve arkadaşlarının düşünceleri doğrultusunda şekillendirir. Duygusal ve fiziksel yönden büyümeye ve değişmeye başladığının farkındadır. Beş yaşına basmasıyla beraber kim olduğunu keşfetme yolunda odaklandığı en önemli şey ‘cinsiyetidir’.

Altı-yedi yaşlarındaki kız çocukları tamamen ‘kızca’ kalıpların içindedir, örneğin, sürekli süslü püslü, gösterişli kıyafetler giyer ve tamamen bir kadına uygun şekilde hareket etmeye çalışırlar. Erkek çocukları sadece babaları gibi olmak isterler ve birer erkek gibi davranmaya başlarlar.

Bu yaştaki çocuklar, birer kız ve erkek olarak yeni buldukları kimliklerini sağlamlaştırmak için kendisiyle aynı cinsiyeti taşıyan ebeveynine doğru ciddi bir yakınlaşma gösterirler. Erkek çocuklar annelerinin otoritesini inkar ederken, kızlar için babaları ilgi çekici gelebilir.. Bu süreç erkek çocuklarının anneleri, kız çocuklarının da babaları ile evlenmek istediklerini ilan edecekleri güne kadar devam edecek, eş cinsiyetteki ebeveynini ani bir dönüşle arkasına alıp karşı cinse yönelmesi ufak kırgınlıklar da yaratabilecektir.

Anne ya da babanın çocuğunu kendi cinsiyetinin üstünlüğüne inandırmaya çalışması gereksiz bir davranıştır. Onu cinsiyetine ait kalıplaşmış davranışlardan uzak tutmak çocuğunuza faydadan çok zarar getirecektir. Örneğin, kızınızı fiziksel oyunlara yöneltmek ya da onu Barbie setlerinden uzak tutup önüne cinsiyetine aykırı oyuncaklar sunmaya çalışmak gibi.. Aynı şekilde eğer oğlunuz fiziksel kapasitesini deneyebileceği macera ve kahramanlık oyunlarına eğilimli ise asla oyuncak çay setleri ile oynamasında ısrar etmeyin. Bu yaşlardaki çocuklar belli bir cinse ait olma dürtülerini aynı cinse ait özellikleri edinerek pekiştirmeye çalışacaklardır. Gelişmeleri sırasında karşılaştıkları değişikliklerin tam merkezinde olan çocuklar erkek ve kız çocuğu statülerini çeşitli deneyimlerle daha da belirginleştirirler.

Beden Mahremiyeti:

Altı yaşlarında bir çocuk birtakım davranışlarıyla on’lu yaşlara geldiğinde nasıl bir kişiliğe bürüneceğinin ilk ışıklarını vermeye başlar; mesela bir kız çocuğu aynanın önünde daha fazla vakit geçirir, saçlarını şekilden şekile sokarak, sonunda, "işte böyle" der. Yürüyüşüne ve duruşuna dikkat ederek sınıfın en gözde kızı olmaya çalışır. Fiziksel varlığından duyduğu gurur kolaylıkla belli olmaktadır.

Bundan dolayı, son zamanlara kadar evin içinde, evin içinde en ufak bir utanma hissi olmadan, çıplak bir halde koşuşturan çocuğunuz artık banyo sonrası siz saçını tararken bile bedenini bir havlunun ardında gizleme gereksinimi duyacaktır. Onun yeni edindiği ve özellikle karşı cinse karşı belirgin olan bu edeb duygusu artık bir bebek olmadığının farkında olmasından kaynaklanan sağlıklı bir gelişmedir. Bu dönemde sizin ve çevresindeki yetişkinlerin, çocuğunuzun etrafında çıplak ya da yarı giyinik halde dolaşmamanız onun mahremiyet duygusuna göstereceğiniz saygı olacaktır. Erkek çocukları bu konuda kızlara nazaran daha rahattır, babalarının veya diğer hemcinslerinin yanında giyinik olmadan dolaşmak onları pek utandırmayacaktır.

Eğer bu yaştaki çocuğunuz çıplaklık konusunda en ufak bir utanma belirtisi vermiyorsa, o zaman onu giyinmeye teşvik etmenin tam zamanıdır. Bunu yaparken onu rencide etmeden diğer insanların arasında giyinik olması gerektiği öğretilmelidir.

Çocuğunuzla Cinsellik Hakkında Konuşmak:

Altı yaşında iken, kendi ve diğerlerinin cinselliğine karşı duyduğu ilgi yeniden canlanmaya başlayacaktır. Bebeklerin nereden geldiğiyle ilgili daha mantıklı ve bilimsel cevaplar bekleyeceklerdir.

Kendi cinsiyetini benimsemesi ve gelecekte sağlıklı bir duygusal yapıya sahip olması çocuğunuzun merak ettiklerine karşı vereceğiniz tepkilere bağlıdır. Artık bazı bedensel bölgelerinin isimlerini bilmeli, soru sorulmaya teşvik edilmeli ve bu sorulara dürüst cevaplar verilmelidir. Örneğin, size bebeğin nasıl olduğunu sorduğunda bu sorunun utandırıcı ve uygunsuz olduğunu düşünerek kaçamak cevaplar vermeye kalkmayın. Onun yerine, "Bebekler, annelerin içinde rahim denen özel bir yerde büyürler." gibi bir cevap verebilirsiniz. Çok uzun açıklamalar yaparak cevapları içinden çıkılmaz anlamlara sokmaktan sakının. Ona soru sormasının sizi ne kadar mutlu ettiğini belirtin, ardından "Bilmek istediğin başka bir şey var mı?" diye sorarak istediği zaman soru sormakta özgür olduğunu hatırlatın.

Çocuğunuzun merakını gidermek için ‘doktorculuk’ ya da benzeri oyunlar oynadığına şahit olursanız araya girmeden uzaktan izleyin. Ona merak duymanın çok doğal olduğunu, ama başkalarının özel yerlerini izlemesine veya dokunmasına izin verilmeyeceğini açıklayın.

Marge Kennedy

Günlerdir hatta abartmıyorum haftalardır kafamı toplayıp, masamı toplayıp, derlenip toplanıp, neticede mutlaka bir toparlama işleminden geçip, geçilip yazamıyordum. Nihayet alıntılardan hariç bizzat kendi zihnimden fışkıran bir yazı ile işte karşınızdayım.. !!

O gün bugün derken kıpkırmızı bir Yeni Yıl yazısı kısmet oldu.. Pek iyi oldu, yerinde ve zamanında oldu özelliklede takvim tutmazlığı ile meşhur bir kişilik olarak bana itina ile ‘kapak oldu’.. –yeni yetmelerin üretmelerine kızarken bu ifadeye de pek bayılır oldum ya sormayın gitsin bu arada! -

Efendim 2011 değerlendirmesiyle başlangıç yapmak istiyorum…

Ben bu nadide yıldan pek bir halt anlamadım desem en yerinde lafı etmiş olurum.. Bir geldi, bir geçti.. Gerçi bir öncekide öyle olmuştu ama aydınlanmalar zaman almıştı oysa geçen sene tam yeni yılda başlamıştı her şey.. Bütün o karmaşa, değişim, dönüşüm ne varsa hepsi yeni yılda kilitlenmişti. Çözülmelerden sonra insan her zaman rahata kavuşacak diye bir şey yok, kimisi bünyeye ağır geliyor, kimisi bir kaç beden büyük.. Cuk oturanları alıp giyip yola devam ediyorsunuz etmesine ama diğerlerine şekil verene kadar, harmanlayana kadar zamanda geçiyor.. Gene pişme süresi, gene kıvam tutturma çabası, gene lezzeti yerinde mi derdi.. Siz bunlarla meşgulken hayat size rağmen akıyor, dedikleri gibi hem de ne akış.. Birileri darlanıyor, birileri alınıyor, birileri üzülüyor, birileri mutluluktan uçuyor, birileri halin nice demiyor, birileri bihaber, birileri almış başını gitmiş, birileri içten, birileri yamacınızda, birileri elinizi tutuyor, birileri kuyu kazıyor, birileri laf üretiyor, birileri yüze gülüyor, birileri arkanızdan gülüyor, birileri sımsıkı sarıp sarmalıyor, birileri sizi sarmalarken karşıdakine göz kırpıyor..

Uzunun kısası hayat hepsiyle akıyor akıyor akıyor, zaman karşı konulmazlarıyla devam ediyor..

Ve sözde koca 2011’den geriye, öze kalan; ‘iki gözümün görmediğini, gönül gözüm mutlaka gördü, görmeyi öğrendi’. Evet senenin sonunda fark ettiğim en önemli deneyim, çıkarım bu benim.. İki ucunda bol olduğu bir seneydi.. Çok talihli ve çok talihsiz hadiselerin yaşandığı bir yıl oldu benim için.. "Ne şans ama!" deyip diz dövdüğüm de, şükrettiğim de çok oldu bu sene.. Dönüm noktası sayılabilecek başlangıçlarım oldu kendim ve kızım adına.. Üzüntüden de ağladım, sevinçten de..

Belki de sırf bu nedenle gözümün görmediğini de görmeyi öğrendim..

İki ucu deneyimlemekten, sadece bir ucu mesken bellememekten..

…

Biliyorsunuz NAZANNESİ’nin hiç bozulmayan geleneği her sene aynı yazıyı yeniden kopyala yapıştır yapıyor olmam ve dileklerimi önce kendime sonra size anımsatıyor olmam.. Bu sene de bozmuyor ve hemen ekliyorum.. Sevgiyle..

‘Tüm sevdiklerim ve kendim için,

Önce sağlık diledim 2012’den…

Beraberinde huzur diledim, içimize yerleşen, kolay kolay terk etmeyen bir huzur…

Sonra neşe diledim hepimiz için, yüzler gülsün istedim, gözlerle birlikte…

Şans diledim bol bol 2012’de…

Şöyle cömert olanından…

Aşk diledim hepimize 2012’den,

Sarıp sarmalayan, ölümsüzlüğü andıran bir aşk…

Para istedim kararınca, abartıya kaçmadan,

Elimizin kiri olacak olan ihtiyaç kadar para…

Önce istemeyi bilmeli insan,

Sonra inanmalı dileklerine, gerçekliğine…

Aklın yolunun teke çıktığı inancıyla istedim sevdiklerim ve kendim için…

Gerçeğe dönüşüne seyirci olduğumuz yeni bir yıl umuduyla…

Kucakladım hepinizi..’

Ben

ps: bugün naz’ın santa’s little helpers adlı sahnesi vardı.. mükemmeldi, kusursuzdu, muhteşemdi.. bütün çocukları tebrik ediyorum, ingilizce öğretmenlerimizi ve okulumuzu da.. bakın bu da çocuklarımıza verilen yılbaşı armağanlarından biri.. sınıf öğretmeni ve naz, ben bayıldım.. tabii kar tanelerinden bu kadar görülebiliyor..

Aralık 2009 Kuraldışı Dergi

Nil Gün

Kutsanmış insan, verdiklerini unutan, aldıklarını hatırlayan insandır.

Elizabeth Bibesco

Birisi, senin yolunun üzerinden geçtiği için daha mutlu mu? İşte başarı bu.

Başkalarına katkıda bulunmaktan vazgeçtiğin gün ölmeye de başlamışsın demektir. Yüreğinde vermenin hazzı olmayan kişi en kötü kalp hastalığına sahiptir.

Hayattaki gerçek başarı başkaları için yaptıklarınla ölçülür. Bilge kişi kendi mutluluğunun başkalarının mutluluğunu da içinde barındırdığını bilir. Yaşanmaya değen hayat, başkalarının hayatlarına katkısı olan hayattır.

Bir dokunmanın, bir tebessümün, bir sevecen sözün, dinleyen kulağın, içten gelen bir iltifatın, ufacık bir ilginin bile bir hayatı değiştirebileceğini çoğu kez unutuyoruz ya da önemsemiyoruz.

Kendimiz için yaptığımız her şey bizimle ölüyor ama başkaları ve dünya için yaptığımız şey biz öldükten sonra da yaşamaya devam ediyor.

Hayatındaki dakikalar için yaptığın en iyi yatırım başkalarına verebilme gücüne sahip olduğun dakikalardır.

Çünkü bu yatırım sana o hep aranılan huzur olarak geri döner. İki elimiz var. Biri kendimize diğeri başkalarına verebilmek için.

Başkalarına yardım etmek özünde kendimize yardım etmektir. Çünkü o daireyi tamamlar ve yine bize geri döner.

Belki küçücük bir tebessüm bile o anda o kişinin ihtiyacı olan şeydir. Hiç kimsenin kimseye yardım etmediği bir insanlık varlığını ne kadar sürdürür dersin? Böyle bir hayat olabilir mi? Olsa bile buna hayat denir mi? Herhalde cehennemin tanımı olurdu bu.

En büyük suçluluk duygusu senden yardım isteyen bir kişiye yardım edebilme gücün ve zamanın olduğu halde etmemekten kaynaklanır.

Tabii yardım talep eden derken yardım istemeyi bir sömürü yolu olarak alışkanlık haline getirmiş, hayatın kendilerine borçlu olduğunu düşünen, balık tutmayı öğrenmek yerine hazır balık isteyenleri, kendi yaşamsal sorumluluklarını başkalarının omzuna yıkmak isteyenleri kast etmiyorum. Bu tür insanlar başkalarının kendilerine, kendilerinin kendilerine harcadıkları zamandan daha fazla zaman ayırmasını, sorunlarına çözümler bulmasını talep eder… ve talepleri bitmez.

Vermek, her isteyene, ağlayıp sızlayana, şikayet edene değil, kendileri için gerçekten bir şeyler yapmak isteyenlere yaptığın para ve zaman yatırımıdır.

Özellikle zaman konusunda çok seçici olmak zorundayız. Çünkü herkesin banka hesabına her gün 1440 dakikalık zaman birimi yatırılıyor.

Bunu özenle kullanmak da kişinin büyük sorumluluğudur; hem kendine hem bütüne karşı. Çünkü gün bitiminde bankadaki hesap kapatılıyor.

Bu nedenle zamanın nasıl kullanıldığından sorumluyuz. Sorumsuzca kullanılan zaman başkaları tarafından yağmaya uğrar. Tıpkı milli piyango biletinden büyük ikramiyeyi kazanmış insanların etrafında karınca sürüsü gibi ortaya çıkan akrabaların ve yardım talep eden insanların toplanması gibi. Bu nedenle çiçeğin yetişeceği toprağa tohum ekmek önemli, çorak araziye değil.

Hayatına şöyle dönüp baktığında hatırladığın şeyler, başkalarına yürekten verdiğin anlardır. Sana yürekten verilenlerin hepsini hatırlamasan bile.

Başkalarına yaptığımız yardım bu dünyadaki ev kiramızı ödemenin yoludur. Ev kirası olarak verdiğimiz her şey bu dünyayı başkaları için daha güzel hale getiriyor.

Sıkıntıda olan bir kişiye söylenecek destekleyici bir söz bile hayat değiştirebilir.

Tren kazaları, trenin bir milimetre raydan çıkmasıyla gerçekleşiyor. Bir milimetreye küçük diyebilir miyiz? Rotasını bir derece şaşmış uçak gideceği yerden 600 kilometre uzaklaşıyor. Bir dereceye küçük diyebilir miyiz?

Başkalarının başarmasına katkıda bulunduğumuz her şey bize de başarı olarak geri döner.

“Hayatın en acil sorusu: Başkaları için ne yapıyorsun?” diyor Martin Luther King.

Dünyanın sana verdiğinden daha fazlasını sen dünyaya verdiğinde gerçek anlamda başarılı olursun. Daha çok şeye sahip olmanın yolu daha çok vermekten geçiyor. Yürekten vermeyi bilen için ihtiyacı olduğu anda ona uzanan el bulması doğaldır.

“Kuşlar gibi uçacak teknolojimiz var. Balıklar gibi yüzebiliyoruz. Gemilerle okyanusları aşabiliyoruz. Ama şu minicik gezegende kardeş gibi yaşamayı öğrenemedik henüz.” sözü de Martin Luther King’e ait.

Sahip olduklarının değerini bil. Şükran duy. Ama onları kalıcı güvence olarak görme. Sahip olduklarını senden daha talihsiz olanlarla paylaş. Yarının ne getireceğini bilemezsin ki.

Büyük şeyler yapmak herkesin harcı değil ama küçük şeyleri sevgiyle yapabiliriz.

Hayatın en büyük sırlarından biri başkalarına yaptığımız her yardımın kendimize yapmış olduğumuz bir yardım olduğudur. Ne ekersen onu biçersin sözü işte bu sırrın bilge sözü.

Sadece onu yukarı kaldırmak için aşağıya bakmak dışında hiç kimseye yukarıdan bakma. Günümüzün en büyük hastalığı verem, AIDS, cüzzam değil, hiç kimse tarafından istenmeme duygusudur. Hiç vermeyi bilen insanlar bu duyguyu yaşayabilir mi?

İstenmeyen insan sadece almayı bilen, dünyanın ona borçlu olduğunu sanan insandır.

Hepimiz hayatımızın bazı dönemlerinde başkalarının yardımına ihtiyaç duyarız. Gerçek zenginlik, başkalarına verebilecek bir şeylerimizin olmasıdır.

Aldığımız şeylerle hayatımızı kazanıyoruz.

Verdiğimiz şeylerle hayatımızı YAŞANMAYA değer kılıyoruz.

www.kuraldisidergi.com

O zaman durum ciddi..

Liseliyim..

Hey gidi günler denir ya.. Bir sürü arkadaşımı hatırlıyorum hastaneye gelip giden.. Gelip gitmek bilmeyen Alimo ve Oğul’u hatırlıyorum birde.. Beni neşelendirmek için yaptıklarını, Şişli’de bir yerlerden seviyorum diye elma şekeri bulduklarını, kopuk kopuk ama ağzına kadar sevgi dolu olan anları hatırlıyorum..

Biri bu dünyada değil şimdi, diğeriyle koptuk gitti..

…

-aralarda anjiyolar,ufak tefek operasyonlar var var olmasına da.. -

Yıl 2005 Mayıs, yine aynı mekan yine babam yine kalp..

O zaman ise bypass filan değil ama pil takılmasının ilki diye ve ben aslında hamileyim diye önemli, hatırda kazılı.. Herkes babama kilitlenmiş, o marka pil mi bu marka pil mi, şöyle mi böyle mi derken ben içime dönmüşüm olabildiğince.. Diyorum ki aralıksız anneme, ‘içimde bir şeyler oluyor, kasıklarımda bir şeyler oluyor, İÇİMDE BİR ŞEY OLMASIN???!!!’

…

Yıl 2011’in son günleri, yine aynı mekan yine babam yine kalp..

Aşinayız hepsine..

Güzel geçti, takıldı bitti..

İfade pek komik bu kez, "jeneratör değişti". Biz pil yenilendi sanıyorduk.. "İşimiz kolay bu kez, kablo bağlantıları var nasılsa geçen seferden.." Hele içinden çıkan eski pilini görünce.. Tıp ileri, ilerlemiş, tıp mucizesi filan gibi şeylere, şuncacık basit bir şeyde bile ikna oluyor insan.. Yaşam kalitesini yükselten, ömrü uzatan ufacık ayrıntılar..

…

Bir kalp pilinden nerelere gittim geldim, gidip geliyorum ben günlerdir.. Tarihleri tarihlere bezer dururum çünkü ben.. Babamın tarihleriyle bezeli bu yazıda, çok güzel anılarım var aslında, milatlarım diyelim..

Bir milat bu oldu..

En uzun geceden çıktığımın sabahı, 2011 in son günleri, yeni yıl dilekleri biriktirdiğim bugünler, yer gök birleştiğinde aldığım haberler, evrene yolladıklarım, geri aldıklarım..

Hepiniz ‘kalbinize’ iyi bakın..

Ben

ps: bu parçada babama gitsin madem.. tez vakitte kalkıp yapıla!!

Hepsi aynı anda mümkün müydü?

Ya da ille de bu sorulara cevap bulmak gerekiyor muydu? –bu benim ilavem-

Kanımca biraz akışa teslimiyet her şeyde olduğu üzere çocuk yetiştirmede de işe yarayabilirdi, bende yaramıştı, yarıyordu.. Hata yaptıkça doğruya ulaştığına göre insan, kusursuzluğa erişeceğim derdini aşınca sorunlar kendiliğinden çözülüyordu zaten..

Bunlar kontrolümüzde olanlardı, peki birde kontrolümüz dışı gelişenler var.. Şunun şusu bunun busu, toplum dayatmaları ve dışına çıkmakla çıkmamak arasında kaldıklarımız..

Iphone lar sayesinde yepyeni bir terminolojiye sahip olduk ötesi var mı allah aşkına???

Ben 

Nilüfer Devecigil  www.kuraldisidergi.com

- Sen beni sevmiyorsun, Anne!

- Gülçin, bu konuyu konuştuk. Daha on bir yaşındasın ve sana iPhone alamam.

- Ama sınıfta herkesin var, bir benim yok. Bana geçerli bir sebep söyle.

- Söyledim. Kaç kere söyledim.

- Ama Anne, nasılsa cep telefonumu değiştirmeye söz verdin. Benim istediğimle senin izin verdiğin arasında o kadar da fiyat farkı yok.

- Bunun parayla alakası yok.

- Peki, ne öyleyse? Arkadaşlarım arasında tek olmayan benim. Tüm hayatımı mahvettiğinin farkında bile değilsin.

- Ayten, bu çocuğu fazla şımartıyoruz. Bizim çocukluğumuzda babamız bir bayramlık kıyafet aldı diye günlerce sevinçten uyuyamazdık. Şimdi küçük hanıma cep telefonu alacağız, markası bu değil de şu diye ortalığı birbirine katıyor.

- O sizin zamanınız Baba. Şimdi zaman değişti. Sınıftaki arkadaşlarımın babaları, başka babalarla büyümüş ki onlar çocuklarına iPhone alıyor. Sen beni anlamıyorsun. Kendi çocukluğunun acısını benden çıkarıyorsun.

Ve Gülçin ağlayarak odasına koşar.

- Ne oldu Ayten, niye açıldı bu konu tekrar?

- Ayça’nın annesi de bugün kızına iPhone alacağını söylemiş de! Böylece tüm yakın arkadaşlarının bir iPhone’u oldu anlayacağın. Haftalardır ağlıyor bu konu yüzünden. Valla çok üzülüyorum, almamakla doğruyu mu yapıyoruz?

- Saçmalama Ayten. İstersen seneye de araba alalım!

Ne olduğunu önümüzdeki aya bırakıyorum.

Aslında ne olduğunu ve bu konuda ne düşündüğümü yazmayı planlayarak başlamıştım yazıya. Ama sonra şöyle bir düşündüm. Acaba yukarda yazdığım senaryonun benzerini yaşayan kaç ebeveyn vardır diye. Almakla almamak arasında gidip gelirken acaba kaçımız ne tür bir pazarlıkla almayı kabul ediyoruz? Ve kaçımız her şeye rağmen almayarak suçluluk duygusu içersinde boğuluyoruz? Ya da ne var bunda deyip alarak ya da almayarak konuya gülüp geçiyoruz?

Hadi bakalım, yorumlarınızı bekliyorum!

Herkesin iPhone’u Var Benim Yok –ikinci bölüm-

Nilüfer Devecigil  www.kuraldisidergi.com

“Anne ben bu konuyu enine boyuna düşündüm. Hatta biriktirdiğim harçlıklarımla bir psikologa gittim. Şimdi de bir aile toplantısı yaparak düşündüklerimi sizlerle paylaşmak istiyorum; sen, ben, babam.”

“Ne psikologu? Ne diyor bu, Ayten?”

“Sus da bir dinle çocuğu, Bora.”

“Ne çocuğu, Ayten! Ona bir baksana kırk yaşında görünüyor, sen ise on bir yaşındaki halin olmuşsun.

“Ay! Bu yüzümdeki sivilceler de ne!” diye bağırarak aynaya koştu Ayten.

“Anne, Baba, beni dinler misiniz? Psikolog dedi ki, 7-12 yaş arkadaşlık ve bir gruba dâhil olmanın önem kazandığı dönemlermiş. ‘Kimi seviyorum? Başkaları beni nasıl sever?’ sorularının cevaplarına, aidiyet duygusuyla yaklaşıp, arkadaşlarım ne tür giyinir, nasıl davranırsa öyle yaptığım bir süreçmiş bu.”

“Bora, bu bir rüya olmalı. On iki yaşındaki halin böyle miydi senin? Gözlüklerin yüzünden bile büyük.”

“Anne rahat bırak babamı. Neyse, okulda Ayça da iPhone alınca ben kendimi iyice dışlanmış hissetmeye başladım. Ayça’yla Arzu’yu kıskanıyorum. Onların ebeveynlerinin daha anlayışlı olduğunu düşünüyorum. ‘Anne olunca anlarsın beni’ lafı, bulunduğum gelişim döneminden dolayı hiçbir şey ifade etmiyor. Sadece beni üzüyor.”

Ayten birden kendini ilkokul arkadaşı Nazlı’nın on bir yaş doğum günü partisinde buluverdi. Aylardır yalvarmasına rağmen “yaşına uygun değil” diye annesinin almadığı ince çorapları arkadaşları giymişti işte. Bunu görünce utancından oradan koşarak kaçmak istedi. Bir köşede öylece somurtarak oturduktan sonra fırsatını bulup partiden erkenden ayrıldı. Aynı sokaktaki evlerine döndüğünde odasına kapandı. Annesi ne olduğunu duyunca, “Anne olunca anlarsın” deyip onu öylece odasında yalnız bırakıp içeri gitti.

Birden sahne değişmişti. Ayten yine kendisini salonda kızıyla, aile toplantısında gördü.

“Kızım biz senin…” diye girizgâhını yapıyordu Bora. Ama Gülçin babasının ağzından lafı kaptı.

“Evet, Baba, iyiliğimi istiyorsunuz. Ben de sizi rahatlatmak ve bu çağın gerekliliklerini hâlâ özgürce yaşayabilmek için bir çare buldum. Mahallemizdeki devlet okuluna gitmek istiyorum. Orayı araştırdım. Cep telefonu istemeyeceğimden emin olabilirsiniz.

“Ne devlet okulu, ne diyorsun? Devlet okulu olmaz!” diye bağırırken eşinin sarsmasıyla uyandı Ayten.

“Sonunda uyandın Ayten. İki saattir sayıklıyorsun: Devlet okulu, devlet okulu… Başka görecek şey mi bulamadın rüyanda?”

“Bir karışmadığın rüyam kalmıştı” deyip kan ter içinde yataktan fırladı Ayten.

“Nereye?”

“Gülçin’le konuşmaya.”

Yavaşça Gülçin’in kapısını açıp uyuyan kızının yanına, yatağına sokuldu.

“Anne, uyuyorum, görmüyor musun?”

“Bir şey fark ettim. Seninle konuşmam lazım.”

“Anne, sen ağlıyor musun?”

“Seni ne zamandır gerçekten dinlemediğimi fark ettim.”

“Anne, iyi misin?”

“Sadece kendi korkularım, iyi bir anne olma telaşım içinde seni gerçekten dinlemedim. Özür dilerim.”

“Anne, sen bir garip konuşuyorsun.”

“Seni seviyorum Gülçin. Ve seni dinlemek istiyorum. Aylardır iPhone diye ağlarken tek yaptığım seni ya umursamamak ya pazarlık yapmak ya da kendi doğrularımı sana anlatmaya çalışmak oldu. Ve şu an sadece seni dinlemek istiyorum.”

“Neyi?”

“Ayça’nın annesi de ona iPhone alınca ne kadar üzüldüğünü.”

“Evet ya, Anne. Şimdi onun da var ya, bir tafra sorma. Okul çıkışı Hakan’ın resmini çekiyordu iPhone’u ile. Üstelik benim ondan hoşlandığımı bile bile.”

“Kendini yalnız hissediyor olmalısın, benim güzel kızım.”

“Yok be Anne, yalnız değil de kıskanıyorum. Hele iPhone’dan sonra Hakan’la sıkı fıkı olmasına iyice deliriyorum.

“Hadi artık. Açlıktan ölüyorum. Kahvaltıyı hazırladım” diye seslendi Bora dışarıdan kapıyı çalarak.

“Anne, bugün herkes bir garip. Babam kahvaltı hazırlamış, inanamıyorum.”

Ailece güzel bir kahvaltının ardından Ayten, kızını dinlemeye devam etti.

Altı ay sonra sınıfta popüler olma ölçütü iPhone’dan Blackberry’e kaydı. Ve on ikinci yaş doğum günü hediye paketinin içinden Blackberry çıkınca Gülçin havalara uçtu. Ancak annesi hediyenin yanına üzerinde “yapım aşamasında” yazan bir de kontrat verdi.

“Anne bu ne?”

“Bu cep telefonu kullanım kontratı. Ben üzerinde biraz çalıştım. Ancak babanla ve seninle beraber son haline getirelim istiyorum.”

“Burada bir sürü madde var: ‘Madde 1: Cep telefonunu başka insanları küçük düşürücü SMS atmak, izinsiz resim çekip Facebook’ta yayımlamak gibi aktivitelere alet etmeyeceğim. Madde 2: Radyasyondan korunmak için mutlaka kulaklıkla konuşacağım. Madde 3: Akşam sekizden sonra cep telefonumu kapatacağım.’ Anne bunu on yapsak olur mu?”

“O yüzden yapım aşamasında yazdım. Bunları konuşacağız. “

“Bu kurallar sizin için de geçerli mi?”

“Elbette ama bizim cep telefonu kapatma saatimiz seninkinden farklı olacak.”

“Anne, şu yemek sırasında babamın telefonla konuşmasına çıldırıyorum. Yemek sırasında cep telefonu açma yasağı getirsek nasıl olur?”

“Düşünmeye değer bir fikir” dedi Ayten. Hep beraber gülüştüler.

Bora, karısının rüyasıyla Blackberry hediyesi ve ailece hazırlanan kontrat arasındaki bağlantıyı pek anlayamamıştı. Ancak Ayten’in düşüncelerine de kızının fikirlerine de saygı gösterdi. Ne de olsa demokratik bir dünya fikrini her zaman dile getiren kendisi değil miydi? O günden sonra Gülçin’in babası “Bizim zamanımızda” diye başlayan cümleler kurmadı. Ama bir daha hiç kahvaltı da hazırlamadı.

…

Yedi yıl sonra

“Anne bu plastik torbalar da ne? Şu alışverişe giderken bez torba al yanına diye kaç kere söyleyeceğim. Bir plastik torba kaç yılda yok oluyor biliyor musun sen?”

“Kızım haklısın da, işten çıkınca kolay olsun diye yandaki markete uğradım. Eve gelip torba alacak halim yoktu. Hem sen nerdeydin? Sabahtan beri sana ulaşmaya çalışıyorum. Bütün gün telefonun kapalıydı.”

“Şarjı bitti.”

“E biter tabii, Nuh nebiden kalma cep telefonu kullanırsan!”

“Bunlar çevreye en az zararlı olanları Anne! Yeni modeller bin beter!”

“Blackberry diye sayıkladığın günleri çabuk unuttun!”

“Hiç hatırlatma! Radyasyon emilim oranı o kadar güçlü bir telefonu nasıl aldın bana o yaşlarda bilmem artık.”

“Besle kızını, oysun…”

“… Gözünü. Ayrıca karga zaten. Bunu anneannem sana söylerdi. Yaşlandıkça ona benziyorsun Anne.”

www.kuraldisidergi.com

Zırt pırt olan tema değişikliğinin ‘ruh durumumla’ ilgisi yoktur.. Mevcut tema kendi kendini bir biçimde imha etmiştir bu da yorum yayımlamaya çalışırken ve fakat başaramazken olmuştur..

Yoksa yani ben duygu durumu yıllllaaaaaardır aynı giden hatun kişiyimdir, bilen bilirdir..

Bilgilerinize..

…

Bu fotoğraflar ise Naz yavrusunun oluşturduğu ‘yılbaşı köşesi’ fotoğraflarıdır.. Ben bu sene yılbaşı ağacı süslemeyince, yavrucuğum da kendi kendine köşe yarattı evde bulduklarıyla.. Hele odası… Aman aman..

Ağacımızı geçen sene verdik gitti.. Miyadı dolmuştu, indirimlerde arzu ettiğim gibi bir ağaç düşüremedim.. Bu sene de alamadım..

Durum budur..

Ağaçsız biz = Yaratıcı Naz

ps1: aşağıda minik bir ren ve evi var ya.. heh işte ona bir de öykü yazmış ki… değme hayal gücüne yani değme.. hayır kime çekti anlamıyorummmm!!!

ps2: şarkı pek sevdiğim çocuk/yetişkin şarkısıdır, söylet, çalıştır bıkmam ben bu şarkıdan.. ama bu sene diğer şube yapıyormuş bunu naz lar değil.. olsun rudolf candır, dinleyiniz.. her sene olduğu üzere..

ps3: kızım dün çekti fotoları çektiğinden beri "anne BULOĞA koydun mu" deyip duruyor.. ay ama ancak.. … … 

Ben

El kol kalkmaz oldu, sürüne sürüne yaptım ne yaptımsa.. Tamam dedim içimden, buraya kadarmış geliyor sanada mevsimin ilk gribi.. Aa yok gelmedi bir şey.. Ama ne halsizlik anlatamam, ne uyku hali, sanırım en son hamileyken böyle olmuştum!

Kaçta yatarsam yatayım sabah kazına kazına kalktım yataktan hatta Naz uyandırdı kaç sabah..

"Anneeeeeee, benim okula gitmem gerek, kalkkkkkkkk!"

Vallahi utanayım değil mi halimden.. Ama yok hiiiiçççççç… Nerdeeeee???? Ertesi gün daha da beter yorgunluk..

Doğal olarak daha fazla yazamıyorum ben, yorgunum biraz!

…

Alıntı yazımla ilgisiz..

Ama bizi yakından ilgilendiriyor..

Eğitim olunca mevzu…

Neden olmasın?

En Başarılı Eğitim Sistemi Neden Finlandiya’da

Aralık 2011

Banu Uzkut Onuk

Eğitim sistemlerini araştırırken Uluslararası Öğrenci Değerlendirme Programının (PISA) sonuçları dikkatimi çekmişti. Testte, öğrencilerin, matematik, fen bilimleri ve okumayla ilgili sahip oldukları bilgi ve becerilerin ne kadarını hayata geçirebildikleri, sorunlarla karşılaştıklarında ne kadarını uygulayabildikleri ölçülüyor. 2000 yılından beri uygulanan bu testin sonuçlarında en başarılı ülke hep Finlandiya çıkıyor. Türkiye ne yazık ki Meksika’dan sonra sıralamada sondan ikinci sırada.

Finlandiya eğitim sisteminde sınav stresi yok, mukayese yok; dershaneler, özel hocalar yok. Eğitim saatleri çok kısa (ortalama günde dört saat) olmasına rağmen bütün öğrenciler eşit düzeyde başarılı. Yrd. Doç. Dr. Ali Eraslan’ın EFMED dergisinin Aralık 2009 sayısında yayımlanan “Finlandiya’nın PISA’daki Başarısının Nedenleri: Türkiye için Alınacak Dersler” başlıklı makalesini incelemiştim. Ardından Finlandiya seyahatimde okulları ziyaret edip, öğretmenlerle ve öğrencilerle konuştum. Toparladığım bilgileri paylaşmak istedim.

Okullarda okutulacak kitaplara öğretmenler kendileri karar veriyor. Zorunlu temel eğitim boyunca, değerlendirme adına herhangi bir ulusal sınav veya yılsonu sınavı yok; öğrenciler, öğretmenin hazırladığı sorularla değerlendiriliyor. Bu yüzden öğretimin odağında öğrencileri testlere hazırlamaktan ziyade tamamen öğrenme var.

Gezdiğim okullarda dikkatimi çeken, okulların ev ortamı gibi rahat dekore edilmiş olmasıydı. Müfredatları “yaparak öğrenme” prensibine göre düzenlenmiş. Çocuklar sınıf içinde dolaşarak, arkadaşlarından, öğretmen ve ders malzemelerinden bilgiler toplayabiliyor ara sıra da kanepeler üzerinde dinlenebiliyorlar. Öğretmenlerine isimleriyle hitap ediyorlar ve öğle yemeklerini birlikte yiyorlar. Öğrenciler rahat ortamda öğrenmenin keyfini yaşıyorlar. Okul kantininde sadece süt, su ve meyve bulunuyor (reklamların etkisinde kalınmadan beslenme alışkanlıklarına dikkat ediliyor). Her çocuğa kendi öğrenme yöntemine göre ödev veriliyor. NLP teknikleri öğretmenler tarafından derslerde uygulanmakta. Bazı dersleri farklı yaş grubundaki öğrenciler bir arada işliyor; böylece uyumu öğreniyorlar. Okuldaki bitkilerin bakımı, kütüphanedeki işler, atık kâğıtların toplanması, bahçe ve akvaryum işleri, mutfak yardımı gibi gündelik işleri öğrenciler sırayla yapıyorlar. Böylece yeterlilikleri geliştiği gibi okullarını da benimsiyorlar. Çocuklar okullarını ikinci evleri gibi görüyor, öğretmenlerini de anne/baba gibi seviyorlar.

Finlandiya’da öğretmen olmak çok kolay değil. Liseden mezun olup öğretmen olmaya karar veren bir öğrenci üç aşamalı kabul testinde başarılı olmak zorunda. Birinci aşamada, kitap sınavıyla, bilgiyi araştırma, sentez yapabilme, eleştirel açıdan bilgiyi yorumlama, analiz etme yeteneği test ediliyor. İkinci aşamada, mülakat aşamasında, kişilik ve karakter yapısı bakımından öğretmenlik mesleğine uygun olup olmadığı analiz ediliyor. Son aşamada ise adaylardan örnek bir ders anlatması veya grup tartışmasını yönetmesi istenerek sosyal yönü, konuşma, sunum ve yönetim yetenekleri ölçülüyor. Bu aşamaların sonunda öğretmenlik için müracaat edenlerin ancak yüzde onu öğretmen yetiştirme programına kabul ediliyor.

Öğretmenlik lisans programı boyunca, öğrencilerin her yıl birer ay uygulama okullarında ders anlatarak staj yapma zorunlulukları var. Stajları hem üniversitedeki öğretmenleri, hem de öğrenciler tarafından değerlendirmeye tabi. Staj değerlendirmesi mezuniyet yeterliliğinde çok önemli. Türkiye’de öğretmenlik stajı sadece son yıl yapılabilir, o da ne yazık ki KPSS sınavının hazırlıkları nedeniyle hedeflere ulaşamaz.

Finlandiya’da öğretmen olabilmek için sadece lisans öğrenimi de yeterli değil. Öğretmen adayının seçeceği konuya göre tezli yüksek lisans derecesine sahip olması da zorunlu. Böylelikle Finli öğretmenlerin araştırma tabanlı bir eğitimle, sorgulayıcı bir bakış açısına sahip olmaları sağlanıyor.

Finlandiya’da motivasyonu yüksek öğrenciler en yüksek maaşı almayacaklarını bildikleri halde, gene de öğretmenlik mesleğini saygınlığı ve kutsallığı nedeniyle tercih ediyorlar. Tanıştığım bir Finli baba, kızının öğretmen olmasından gurur duyduğunu söylüyordu. Türk kültüründe de uzun yıllar öğretmenlik kutsal bir meslek olarak kabul edilmişti ama son yıllarda bu algı değişmeye başladı. Öğrencilerimiz, öğretmenlik mesleğini ne yazık ki ekonomik nedenlerle tercihlerinde en alt sıraya koyuyorlar.

Finlandiya’da “yaşam boyu öğrenme” eğitimin en önemli ilkesi. Görüştüğüm öğretmenler devamlı gelişen öğrenme tekniklerini, zorunlu hizmet içi eğitimlerle takip edebildiklerini söylediler. Finli öğretmenler meslek hayatları boyunca katıldıkları kursları, kendilerini geliştirmek için fırsat olarak görüyorlar. Ben de Türkiye’de özellikle bireysel eğitimlere, kendi olanaklarıyla katılan sevgili öğretmenlerimizi gördükçe çok mutlu oluyorum. Kendini devamlı geliştiren öğretmenlerin, anne babaların, bireylerin çoğalması dileğiyle.

www.kuraldisidergi.com

Alışılagelmişlerden daha farklı bir yaklaşım, hadi topu sana attım deyip çekilmiyor.

Yere sağlam basan, akılcı görüşler, tespitler bence.

Ama bu aklı selim tespitleri benimsemek kolay değil, sindirmek de öyle.

Evet Kadın & Erkek bir kez daha net çizgilerle ayrılıyor birbirinden..

Kadınım Ben

Amerikalı antropolog Prof. Dr. Helen Fisher,  on beş yıl boyunca altmış iki ülkede yaptığı araştırmayı sonuçlandırmış. Araştırma ise kadının aşkının ne kadar sürdüğü üzerine.

Sunday Times’ta yer alan habere göre, kadının erkeğe duyduğu aşk an fazla dört yıl sürüyor. Kadının aşık olmasını sağlayan beyin kimyasalları üç yıl içinde tükeniyor. Dördüncü yılda ise kadın yeni bir aşk bulmak üzere çevresine bakınmaya başlıyor. Yani bu şu anlama geliyor: Kadın üç senenin sonunda yeni bir aşkı bulana kadar kendisini garantiye almak için eskiyen erkeği yedekte tutuyor. Kültürel, sosyal ve ekonomik koşullar evliliği yapay olarak uzatsa da, genetik koşullar bu duruma "ı-ııh" diyor. Ve gizli ya da açık arayışlar başlıyor.

Bizden başka hiçbir memelinin aşkı bu kadar sürmüyor.

Helen Fisher’a göre kadın, dört yıl içinde erkeğe duyduğu aşkı imha edecek genetik programa sahip. Çünkü kadınlar içgüdüsel olarak farklı erkeklerden doğacak çocuklarda yetenek çeşitliliği olacağını biliyor ve bu genetik program, kadının doğacak çocuklarının babası olarak tek kişiye saplanmasını engelliyor. Doğa çeşitliliği seviyor ne diyelim!

Yani kadınla erkek arasındaki aşk ilişkisine ekonomik, sosyal ve kültürel boyutlar girmediği ve de aşk sevgiye dönüşmediği taktirde, aşkın doğal, kimyasal ve içgüdüsel ömrü kadın açısından üç yılda sona eriyor. Ve memeliler grubundan olan insan türünün dişisi yumurtasını dölleyeceği yeni bir erkek arayışına giriyor. Böylece doğanın çeşitlilik yasası işlemiş oluyor.

Antropolojik olarak kadını "seri monogamist" olarak tanımlayan Fisher, erkeğin de poligam olduğunu söylüyor. Yani KADIN AŞKI SÜRDÜĞÜ SÜRECE PARTNERİNE SADIK, ERKEK İSE FIRSAT BULDUĞU ANDA PARTNERİNİ ALDATMAYA HAZIR. Cinselliği, sadece üreme ve nesli devam ettirme içgüdüsü olarak değerlendirdiğimizde bu farkın nedenini anlamak kolay oluyor.

Ayda sadece bir yumurta üreten kadının, yuurtasını dölleyeceği erkeğin kim olacağına özenli bir seçimle karar vermesi gerekiyor. Çocuğu doğurup büyüten de kendisi olacağı için en iyi seçimi yapması çok önemli. Bu yüzden erkeği uzunca bir süre "kalite kontrolü" nden geçirmeye ihtiyaç duyuyor. Aşk kimyasalları, kadının erkeği "sınavdan geçirme" dönemini zevkli hale getiriyor.

Erkek açısından ise durum farklı. Her boşalmada 300 milyon sperm üreten erkek, içgüdüsel olarak MÜMKÜN OLDUĞUNCA ÇOK SAYIDA DİŞİYİ DÖLLEMEYE ÇALIŞARAK, KENDİ GENLERİNİN SONSUZA DEK BAKİ KALMASINA ÇABALIYOR. BU ERKEĞİN KENDİSİNİ "ÖLÜMSÜZ" KILMA ARZUSUNUN TEZAHÜRÜ OLAN GÜDÜSEL BİR DAVRANIŞ. Kadın doğurarak zaten kendisini "ölümsüzleştiriyor".

ERKEĞİN BİR KADINA AŞIK OLSA BİLEİ BAŞKA BİR KADINLA YATABİLMESİNİN, AŞKLA SEKSİ AYIRMASININ NEDENİ İŞTE BU GÜDÜSEL PROGRAMLAMA. AŞKLA SEKSİ BİRBİRİNDEN AYIRAMAYAN KADINLAR İSE ERKEKLERİN AŞK VE SEKS AYRIMINI YÜZEYSEL BULUYOR.

Kadın, "Hani bana aşıktın, nasıl başka bir kadınla yatabildin?" !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Erkek ise, "O sadece bir seferlik bir ilişkiydi. Sana duyduğum aşkla ne ilgisi var?" diyor.!!!!!!!

Ve cinsler arası savaş, Adem ile Havva’dan beri süregeliyor. İki taraf da kendi açısından biyolojik ve güdüsel olarak haklı.

Aşk insana haz veren bir duygu. Aşık olunan kişiyle yaşanan cinselliğin hazzı güdüsel cinselliğin verdiği hazzın çok çok çok ötesindedir. Tabii bu haz boyutunun doğada bir karşılığı var: Aşk duygusunun ürettiği kimyasallar.

…

Aşık erkek, bilinçsiz de olsa önce partnerine vereceği hazza önem verir. Aşık olmayan erkek ise bencilce sadece kendisinin alacağı hazzı düşünür.

…

İşte aşk içeren cinsellikle, sıradan cinsellik arasındaki –kıyas bile kabul etmeyen- fark, kuru ekmekle ziyafet sofrası arasındaki fark gibidir.

Aşk, cinselliğin "haz" garantisidir, doğanın da gelecek nesillerin sağlığını garantileme yoludur.

Aşkla cinsellik daima birliktedir. Cinsellik aşkı doğurmaz. Ama aşk cinselliği harika kılar. Doğanın da bizden istediği bu. Aşk cinselliği ibadete dönüştürür. Aşk insana vermeyi öğretir. Aşk paylaşmayı öğretir. Bencilliğimizin duvarlarını yıkabilmeyi, bencilliğimizin ötesindeki "ben" i görebilmeyi sağlar.

Nil Gün

yaşam cesurları sever